حرص رنجي دائمي است.

اَلْحِرْصُ عَنَاءٌ مُؤَبَّدٌ.

آزمندي سرانجامي نكوهيده دارد.

اَلْحِرْصُ ذَمِيمُ الْمَغَبَّةِ.

عدالت ، سپر دولتهاست .

العَدلُ جُنَّهُ الدُّوَلِ .

آزمندي جوانمردي را لكه‏دار مي‏كند.

الحِرْصُ يَزْرِي بِالمُرُوَّةِ.

هر كه عيب خود را ببيند، از پرداختن به عيب ديگران باز مي ايستد.

مَن نَظَرَ في عَيبِ نَفسِهِ اِشتَغَلَ عَن عَيبِ غَيرِهِ.

با نیکوکاران همراه باش تا از آنان باشى ، و از بدکاران کناره جو تا از آنان جدا باشى .

قارِن أهلَ الخَیرِ تَکُن مِنهُم ، وَ بایِن أهلَ الشَّرِّ تَبِن عَنهُم ؛

در ناداني مرد همين بس، كه عيب هاي خود را نداند و از مردم بر كاري خرده گيرد كه خود نمي‏تواند از آن دست بردارد.

كَفَي بِالمَرءِ جَهلاً أَن يَجهَلَ عُيُوبَ نَفسِهِ، وَ يَطعنَ عَلَي النَّاسِ بِمَا لا يَستَطِيعُ التَّحوُّلَ عَنهُ.

هر آزمندي فقير است.

كُلُّ حَرِيصٍ فَقِيرٌ.

آزمندي نشانه نگون بختان است.

اَلحِرصُ عَلامَةُ الأشقِيَاءِ.

در حرص بدبختي و رنج است.

في الحِرصِ الشَّقَاءُ وَ النَّصَبُ.

برادرت را در راه بردن [به نیکی‏ها] یارى رسان .

أعِن أخاکَ عَلى هِدایَتِهِ ؛

بهترینِ یاران، کسى است که در راه طاعت خدا یارى کند .

اَلمُعینُ عَلَى الطّاعَةِ خَیرُ الأصحابِ ؛

كساني كه خود عيب و نقص دارند، علاقه مند به شايع كردن عيب هاي مردم هستند تا جاي عذر و بهانه اي براي عيب هاي خودشان، باز شود.

ذوُو العيوبِ يُحبُّون إشاعةَ معايبِ الناسِ ليتَّسعَ لهُم العُذرُ في معايِبِهم.

كسي كه كودكي دارد بايد (در راه تربيت او) ) كودكانه رفتار نمايد.

مَنْ كانَ لَهُ وَلَدٌ صَبا.

کسی که در میان آنان غریب است، بر آنان حکومت می‏کند.

سيأتي الله بقوم يُحِبُّهُم و يُحِبُّونَهُ و يَملِكُ مَن هو بينهم غريب