هرکس خودبین باشد خشم کننده بر او بسیار شود و صدقه داروئی است سودمند و شفادهنده و کردار بندگان در دنیایشان؛ در آخرت جلو چشمهایشان است

مَنْ رَضِيَ عَنْ نَفْسِهِ كَثُرَ السّاخِطُ عَلَيهِ و الصَّدَقَةُ دَواءٌ مُنْجِحٌ وَ أَعمالُ العِبادِ فِي عاجِلِهمْ نُصبُ أَعيُنُهم فِي آجالِهِم

آدمي را ملك قناعت و نعمت خلق نيك، کفايت مي کند.

كفي بالقناعة ملكا، وبحسن الخلق نعيما.

از عزت نفس است، پايبندي به قناعت.

من عز النفس لزوم القناعة.

براي كسي كه خود را بشناسد، شايسته است كه قناعت و پاکدامني را پيشه کند.

ينبغي لمن عرف نفسه أن يلزم القناعة والعفة.

كسي كه از قضاي تو ناخشنود باشد، امر تو را باز نمي گرداند (فرمان نمي برد).

و لا يَرُدُّ اَمْرَك مَنْ سَخِطَ قضاءَك.

هيچ لباسي زيباتر از سلامتي نيست.

لا لِباسَ أجمَلُ مِنَ السَّلامَةِ.

با قناعت است، كه عزت به دست مي آيد.

بالقناعة يكون العز.

با هر انسان دو فرشته اي است كه او را حفظ مي كنند، و چون تقدير الهي فرا رسد، او را تنها مي گذارند.

اِنّ مَعَ كُلِّ اِنْسانٍ مَلَكَيْن يَحْفِظانُه ... .

آنچه را خداوند آفريد، با مقدرات دقيقي استوار كرده و با تدبيري لطيف نظمشان داده است.

قَدّر ما خَلَق فَاَحْكَمَ تَقْدِيرهُ ... .

كسي كه ايمان ندارد نجات نخواهد يافت.

لا نَجاةَ لِمَن لا ايمانَ له.

بخيل جز به مقدار كمي از دارائي خود، بر خودش بخل مي‌ورزد و (بعد از مدتي) تمام دارائي خود را به وارثش مي‌بخشد.

البخيلُ يَبْخلُ علي نَفسهِ باليَسيرِ مِن دنياهُ و يَسْمَحُ لِوارثهِ بِكلّها.

بخل ورزيدن به دارائي موجود، بدگماني به خداوند است.

البُخلُ بالموجود سوء الظَّن بالمَعبود.

هرگز بخل و ايمان در قلب بنده اي، با هم جمع نمي شوند.

لا يجتمع الشحُّ و الايمانُ في قلبِ عبدٍ أبداً.

بدانيد که کمترينِ ريا، شرک به حساب مي آيد.

اعلَمُوا أَنَّ يَسِيرَ الرِّيَاءِ شِرک.

شرک، موجب هلاکت است

سَبَبُ الهَلاک اَلشِّرک.