ستم و حق کشي در وصيت، از گناهان کبيره است.

الحيف في الوصية من الکبائر.

توحيد آن است كه خدا را در وهم و خيالت نياري.

التوحيدُ أَنْ لا تَتَوهَّمَهُ.

مومن با برادر مومنش فريبكاري نمي كند و به او خيانت نمي ورزد و او را خوار نمي سازد و به او تهمت نمي زند.

المُؤمِنُ لا يَغُشُّ أَخَاهُ، وَ لا يَخُونُهُ، وَ لايَخذُلُهُ، وَ لا يَتَّهِمُهُ.

(هنگامي که امام زمان قيام کند) زمين قطعات جگر (گنجينه هاي ارزنده) درون خود را بيرون مي ريزد و کليه خزينه هاي خود را به امام تسليم مي کند.

وَ تَخْرُجُ الْأَرْضُ أَفالِيذَ کبِدِها وَتُلْقي إِلَيْهِ سَلَماً مَقالِيدَها.

آزمندي مَركب رنج است.

الحِرصُ مَطِيَّةُ التَّعَبِ.

خوبْ یارى رساندن به دوست ، در تنگنا آشکار مى‏شود .

فِى الضِّیقِ یَتَبَیَّنُ حُسنُ مُواساةِ الرَّفیقِ ؛

با برادرى در راه خدا ، محبّت خالص مى‏شود .

عَلَى التَّواخِی فِى اللّه‏ِ تَخلُصُ المَحَبَّةُ ؛

در كودني آدمي همين بس كه عيب هاي مردم را ببيند و عيب هاي خودش بر او پوشيده باشد.

كَفَي بِالمَرءِ غَبَاوَةً أَن يَنظُرَ مِن عُيُوبِ النَّاسِ إلي مَا خَفِيَ عَلَيهِ مِن عُيُوبِهِ.

شخص همين بس كه از مردم بر كاري خرده گيرد كه خودش مانند آن را انجام مي‏دهد.

كَفَي بِالمَرءِ جَهلاً أَن يُنكِرَ عَلَي النَّاسِ مَا يَأتِي مِثلَهُ.

امّا خداوند سبحان فرستادگان خود را صاحب اراده هاي قوي قرار داده است.

وَلكِنَّ الله سُبحانهُ جَعَلَ رُسُلَهُ اُولِي قوّة ٍ في عَزائِمِهم.

خداوند هيچ نبي و وصيّ پيامبري را نفرستاد، مگر اينكه سخاوتمند بود.

ما بَعَثَ اللهُ نَبيّاً وَ لا وَصيّاً اِلا سَخياً.

بدي و شرارت، مجمع همه عيب هاي زشت است.

اَلشَّرُّ جَامِعُ مَسَاوِئِ العُيُوبِ.

آزمندي نشانه نيازمندي است.

اَلحِرصُ عَلامَةُ الفَقرِ.

هر کس حريص شد خود را در بدبختي و رنج افكند.

مَن حَرصَ شَقِي وَتَعَنَّي.

غيبت كردن، تلاش شخص ناتوان است.

الغيبةُ جهدُ العاجز.