كسى كه برادرانى ندارد كس و كارى ندارد.

من لا اخوان له لا أهل له.

آرزو همچون سرابى است كه هر كه آن را ببيند فريبش دهد، و هر كس بدان اميد بندد نوميدش كند.

الامل كالسّراب يغرّ من رآه و يخلف من رجاه.

كسى كه كرامت نفس دارد (و بزرگوار است) بذل احسان و بر آوردن حاجت حاجتمندان بر او آسان است.

من كرمت نفسه استهان بالبذل و الاسعاف.

كسى كه با برادران ستيزه جويى كند دوستش كم باشد.

من ناقش الاخوان قلّ صديقه.

آرزوى اندك موجب تباهى عمل گردد.

يسير الامل يوجب فساد العمل.

بذل احسان از شرافت و بزرگى همّت است.

من شرف الهمّة بذل الاحسان.

كسى كه سرگرم به كار پادشاه شود فراغت رسيدگى به برادران را ندارد.

من تشاغل بالسلطان لم يتفرّغ للاخوان.

نفس انسانى از آرزو تهى نيست تا آن گاه كه در كام مرگ در آيد.

لا تخلو النفس من الامل حتّى تدخل في الاجل.

كسى كه برادر خدايى خود را از دست دهد، گويا شريف‏ترين عضو خود را از دست داده است.

من فقد اخا في اللَّه، فكانّما فقد أشرف اعضائه.

هيچ فريبنده‏اى فريبنده‏تر از آرزو نيست.

لا غاوّ اخدع من الامل.

جلب نشود سپاسگزارى مردم به چيزى مانند بذل احسان (و انجام كار نيك).

ما اكتسب الشّكر بمثل بذل المعروف.

از ناتوانى تدبير است كه انسان برادران را به تباهى كشاند و از دست بدهد.

من عجز الرأي استفساد الاخوان.

چيزى دروغگوتر از آرزو نيست.

لا شي‏ء اكذب من الامل.

چيزى مانند بذل و بخشش آبرو را حفظ نكند.

ما حصّنت الاعراض بمثل البذل.

از بزرگترين حماقتها، برادرى با گنهكاران است.

من اعظم الحمق مؤاخاة الفجّار.