كوتاهى آرزو براى انجام عمل ياور خوبى است

نعم عون العمل قصر الامل.

سپاسگزارى نعمتها به چيزى مانند بذل و بخشش آن، انجام نشود.

ما شكرت النّعم بمثل بذلها.

تحمل كردن تبهكارى برادران از بزرگوارى است.

من المروّة احتمال جنايات الاخوان.

هيچ كس نيست كه آرزويش را دراز گرداند جز آنكه مرگ را فراموش كرده و كارش را بد انجام دهد.

ما اطال احد الامل الّا نسى الاجل و اساء العمل.

چيزى مانند بخشش نعمتها را نگاه ندارد.

ما حصّنت النّعم بمثل الانعام بها.

چه زشت است بريدن (دوستى) پس از پيوند، و بیوفايى پس از برادرى، و دشمنى پس از صفا (و صداقت) و از ميان رفتن الفت و صميميت پس از استحكام و استوارى آن.

ما أقبح القطيعة بعد الصّلة، و الجفاء بعد الاخاء، و العداوة بعد الصّفاء، و زوال الالفة بعد استحكامها.

چه شده است شما را كه آرزو داريد چيزى را كه نيابيد، و گرد آوريد آنچه را نمیخوريد، و بنا كنيد آنچه را در آن سكنى نگيريد.

ما لكم تؤمّلون ما لا تدركونه، و تجمعون ما لا تأكلونه، و تبنون ما لا تسكنونه.

چيزى مانند بذل و بخشش آوازه انسان را بلند نكند.

ما شاع الذّكر بمثل البذل.

نيكبخت نگردد كسى كه برادرانش نگون بخت باشند.

ما سعد من شقى اخوانه.

خردورزى نكرده كسى كه آرزويش را طولانى كند.

ما عقل من اطال امله.

رسيدن به فضائل و كمالهاى ستودنى، به بذل كرم و نيكیهاست.

نيل المآثر ببذل المكارم.

مرگ برادر (همچون) چيده شدن و بريده شدن بال و دست است.

موت الاخ قصّ الجناح و اليد.

هيچ كس نيست كه آرزويش را طولانى كند جز آن كه در عمل كوتاهى نمايد.

ما اطال احد في الامل الّا قصّر فى العمل.

حمد و ستايش نشود جز كسى كه بذل احسان كند.

لا يحمد الّا من بذل احسانه.

چه بسيارند برادران در كنار سفره‏هاى رنگين، و چه اندكند در هنگام پيش آمدهاى ناگوار زمان.

ما اكثر الاخوان عند الجفان، و اقلّهم عند حادثات الزّمان.