كسى كه تأنّى داشته باشد شايسته آن است كه به هدف خويش برسد.

المتأنّي حرىّ بالإصابة.

درونهاى سالم در گواهى دادن، راستگوتر از زبانهاى فصيح و گويا است.

الضّمائر الصّحاح اصدق شهادة من الالسن الفصاح.

پر خورى، بدن را بد بو كند.

كثرة الاكل تذفر.

تأنى و پر حوصلگى و سر صبر انجام دادن هر كارى پسنديده است جز در فرصتهايى كه براى كارهاى خير پيش آمده (كه بايد عجله كرد).

التّؤدة ممدوحة في كلّ شي‏ء إلّا في فرص الخير.

هر ظاهرى را باطنى است همانند آن، و از اين رو كسى كه ظاهرش پاك شد درونش نيز پاك باشد، و كسى كه ظاهرش نا پاك بود درونش نيز ناپاك باشد.

لكلّ ظاهر باطن على مثاله، فمن طاب ظاهره طاب باطنه، و ما خبث ظاهره خبث باطنه.

پرخورى از حرص پيدا شود، و حرص بدترين عيبهاست.

كثرة الاكل من الشّره، و الشّره، شرّ العيوب.

براى كسى كه شتاب كوچ كردن خود را میداند، شايسته است كه آمادگى خود را براى جابجا شدنش بخوبى فراهم سازد.

ينبغي لمن عرف سرعة رحلته ان يحسب التّأهّب لنقلته.

چقدر زشت است براى آدمى، كه درونى بيمار و ظاهرى زيبا داشته باشد.

ما اقبح بالانسان باطنا عليلا و ظاهرا جميلا.

پر خورى و خواب زياد، بدن را تباه كند و زيان به بار آورد.

كثرة الاكل و النّوم تفسدان النّفس و تجلبان المضرّة.

آمادگى و مهيّا شدن در كارها از دور انديشى است.

من الحزم التّأهّب و الاستعداد.

چه زشت است براى انسان كه ظاهرى موافق و همسو، و باطنى منافق و دورو داشته باشد.

ما اقبح بالانسان ظاهرا موافقا و باطنا منافقا.

كسى كه خوراكش زياد باشد تندرستى او اندك، و هزينه زندگى بر او سنگين خواهد بود.

من كثر اكله قلّت صحّته و ثقلت على نفسه مئونته.

كسى كه يقين به جابجايى دارد آماده كوچ كردن شود.

من ايقن بالنّقلة تأهّب للرّحيل.

خير و خوبى نيست در منظر و صورت، مگر با نيكويى مخبر (يعنى درون كه جايگاه خبر از ظاهر است).

لا خير فى المنظر الّا مع حسن المخبر.

كسى كه درخت علاقه و دوستى خوراكیهاى گوناگون را در دل بكارد، ميوه آن را نيز كه انواع بيماريهاست بچيند.

من غرس فى نفسه محبّة انواع الطّعام، اجتنى ثمار فنون الاسقام.