نگاه دارندگان برادرى و دوستى، هنگام‏ فرود آمدن‏ سختى‏ها آزمایش مى‏شوند.

عِندَ نُزُولِ الشَّدائِدِ یُجَرَّبُ حِفاظُ الإخوانِ ؛

هنگامي كه حضرت موسي - عليه السّلام - مشغول مناجات با پروردگارش بود، مردي را ديد كه در سايه عرش الهي در ناز و نعمت است، عرض كرد: خدايا اين كيست كه عرش تو بر او سايه افكنده است؟ خداوند متعال فرمود: او نسبت به پدر و مادرش نيكوكار بود و هرگز سخن چيني نمي كرد.

بينا موسي بن عمران يُناجي عزّوجلّ اذ رأي رَجُلاً تحت عرش الله عزّوجلّ فقال: يا ربِّ ... .

براستی که بخشیدن این مال، اندوختن و نگاه داشتن آن موجب فتنه است.

إنَّ إعطاءَ هذا المالِ قِنيَةٌ، وإنَّ إمساکَهُ فِتنَةٌ.

Surely to bestow this property is saving it while to hold it causes devilry.

اهل بيت پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ همان ريسمان الهي هستند كه خداوند امر فرمود به آن چنگ زده و پناه ببريد، پس خداوند فرموده است: همگي به ريسمان خداوند چنگ زده و پراكنده نشويد.

آلُ محمّدٍ ـ صلي الله عليه و آله ـ هُم حَبلُ اللهِ الذّي أمرَ بالاعتِصامِ به فَقالَ: و اعتَصِمُوا بحبلِ الله جميعاّ و لاتَفرَّقُوا.

خداى عزوجل به موسى وحى كرد: اى موسى در هيچ حالى مرا فراموش ‍ نكن و به ثروت زياد شاد نشو، زيرا از ياد بردن من دلها را سخت مى كند و همراه ثروت زياد، گناهان زياد است .

قال : أوحى الله عزوجل الى موسى (عليه السلام) يا موسى ، لاتنسنى على كل حال و لا تفرح بكثرة المال ، فان نسيانى يقسى القلوب ، ومع كثرة المال كثرة الذنوب ؛

صبر، يا صبر بر مصيبت است يا بر اطاعت خدا و يا در مقابل معصيت، كه قسم سوم از دو قسم ديگر با ارزش تر مي باشد.

الصَّبرُ امّا صبرٌ علي المصيبَةِ أو علي الطّاعَةِ أو عَنِ المَعصيةِ و هذا القسمُ الثالثُ أعلي دَرَجةً من القسمينِ الأوّلينِ.

ريشه صبر، يقين و باور نيكو به خداوند است.

أصْلُ الصّبرِ حُسنُ اليَقينِ باللّهِ.

اي بزرگواران و سروران من، من به سوي شما پيشوايان دينم توجه نمودم، شما كه پشتيبان من در روز نيازمندي و فقر در درگاه خدا هستيد، و به شما براي تقرّب به خدا تقرّب جستم و طلب شفاعت در نزد خدا از شما نمودم، پس مرا در نزد او شفاعت كنيد و از خدا بخواهيد مرا از گناهان نجات و رهائي بخشد، پس شما وسيله من در درگاه خداوند مي باشيد.

يا سادَتي و مواليّ اِنّي توجَّهتُ بكم أئمَّتي و عُدَّتي ليومَ فقري ... فاّنكُمْ وسيلتي الي الله.

کسي که با شيعيان ما دشمني نمايد با ما دشمني ورزيده است و کسي که با آنان دوست باشد با ما دوست است زيرا (شيعيان) از طينت ما خلق شده اند و کسي که اينان را دوست مي دارد با ماست و کسي که با اينان دشمن است از ما نيست.

مَنْ عادي شِيعَتَنا فَقَدْ عَادانا وَ مَنْ والاهُمْ فَقَدْ والانا لِأنَّهُمْ خُلِقُوا مِنْ طينَتِنا مَنْ أحَبَّهُمْ فَهُوَ مِنّا وَ مَنْ أبْغَضَهُمْ فَلَيْسَ مِنّا.

هر كس رابطه اش را با خدا اصلاح كند، خداوند رابطه او را با مردم اصلاح خواهد نمود.

من أصلح فيما بينه وبين الله أصلح الله فيما بينه وبين الناس ؛

عمر بن يزيد گويد: همراه امام صادق (علیه السلام ) شام مى خوردم كه ناگاه اين آيه را تلاوت فرمود: (بلكه انسان بخود بيناست ، اگر چه عذرها براى خود تراشد ) اى ابا حفص ! انسان چه مى كند (چرا چنين ميكند و چه ثمرى براى او دارد) كه بسوى خداى عزوجل تقرب جويد بخلاف آنچه خداي تعالى از باطن او ميداند (مانند كسيكه نماز بخواند و مقصودش نمايش بمردم باشد) رسول خدا (صلی الله علیه واله ) مى فرمود: هر كه نيتى در دل داشته باشد، خدا لباسى مناسب آن بر او پوشد، اگر خوب باشد خوب و اگر بد باشد بد.

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ عُمَرَ بْنِ يَزِيدَ قَالَ إِنِّي لَأَتَعَشَّى مَعَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع إِذْ تَلَا هَذِهِ الْآيَةَ بَلِ الْإِنْسانُ عَلى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ وَ لَوْ أَلْقى مَعاذِيرَهُ يَا أَبَا حَفْصٍ مَا يَصْنَعُ الْإِنْسَانُ أَنْ يَتَقَرَّبَ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ بِخِلَافِ مَا يَعْلَمُ اللَّهُ تَعَالَى إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صفحه كَانَ يَقُولُ مَنْ أَسَرَّ سَرِيرَةً رَدَّاهُ اللَّهُ رِدَاءَهَا إِنْ خَيْراً فَخَيْرٌ وَ إِنْ شَرّاً فَشَرٌّ

خداوند به شكل شما و اموال شما نگاه نمى كند بلكه به دلها و اعمال شما توجه مى نمايد.

ان الله لاينظر الى صوركم و لا الى أموالكم وانما ينظر الى قلوبكم و أعمالكم ؛

برتو باد به فراگيري علم، همانا كه علم دوست مؤمن است و بردباري وزير او و عقل راهنمايش و عمل سرپرست او و رفق و مدارا پدر او و ملايمت با ديگران برادر او و صبر، امير سپاهيان او است.

عليكَ بالعلم ِفانّ العِلْم خليلُ المؤمِنِ و الحلمَ وزيرُهُ والعقلَ دليلُهُ و ... و الصّبر اميرُ جنودِهِ.

بايد سواره بر پياده سلام كند.

لِيُسَلِّمَ الرّاكبُ عَلَي الماشي.

و امّا حق مادرت بر تو اين است كه بداني! او تو را در درون خود حمل نمود در موقعي كه هيچ كس توان حمل كسي را در آن موقعيت ندارد و از ميوه دل و جانش به تو عطا كرد كه هيچ كس اين لطف را در حق ديگري نمي كند، با تمام اعضاء و جوارح خود از تو مراقبت نمود و بدون اينكه باكي از گرسنگي و تشنگي خود داشته باشد و متوجه آن گردد، تو را سير نموده و به تو آب نوشاند، خود با كمترين لباس به سر برد و تو را پوشاند، در حرارت آفتاب نشست و تو را در سايه نهاد، به خاطر تو از خواب ناز چشم پوشانيد و تو را از سرما و گرم محفوظ داشت تا براي او زنده بماني، پس به درستي كه توان و طاقت تشكر و قدرراني از او را نخواهي داشت، مگر با كمك و توفيق خداوند سبحان.

و امّا حقُّ امِّكَ: أن تعلَمَ أنَّها حمَلتكَ حيثُ لا يَحتَملُ أحدٌ أحداً و أعطَتكَ مِن ثَمرةِ قلبها ما لا يُعطي أحَدٌ أحداً ... .