اي جمعيت جوانان، هر يك از شما اگر توان انجام ازدواج را دارد، پس ازدواج کند و كسي كه توان آن را ندارد، پس به انجام روزه روي بياورد كه نيروي غريزه جنسي او فرو كش خواهد كرد.

يا مَعشرَ الشُّبانِ مَنِ اسْتَطاعَ مِنْكُمُ الباهَ فَلْيَتَزَوَّجْ وَ لَمْ يَسْتَطِعْها فَلْيُدْ مِن الصُّوْمَ فَإنَّهُ لهُ وِجاءٌ.

كسي كه در دنيا در مقابل برادران ديني خويش متواضع و فروتن باشد، در نزد خداوند از صديقين خواهد بود.

وَ مَنْ تواضَعَ في الدُّنيا لاِخوانِهِ فهُوَ عند اللهِ من الصّدّيقين.

حكمت، با عصمت و پاكدامني همراه است و هرگاه كه حكمت در آدمي تقويت شود، شهوت او تضعيف مي گردد.

قُرِنَتِ الْعِصْمَةُ بِالْحِكْمَةِ وَ كُلَّما قَوِيَتِ الْحِكْمَةُ ضَعُفتِ الشَّهْوَةُ.

.. و بر شما باد به ارتباط و بذل و بخشش و دوری گزیدن از جدائی و پشت کردن به یکدیگر

.. و عليكم بالتواصل و التباذل و اياكم و التدابر و التقاطع

صله رحم، از برترين جوانمردي ها است.

من أفضَلِ المُرُوّةِ صلَةُ الرّحم.

روزه گرفتن در گرما، جهاد است.

الصوم فى الحر جهاد؛

روزه پرهيز از حرامها است همچنانكه شخص از خوردنى و نوشيدنى پرهيز مى‏كند.

الصيام اجتناب المحارم كما يمتنع الرجل من الطعام و الشراب؛

حقّ زن به شوهرش اين است که شکمش را سير کند و بدنش را بپوشاند و براي او هيچگاه روي درهم نکشد.

حق المرأة علي زوجها أن يسد جوعتها وأن يستر عورتها ولا يقبح لها وجها.

آنگاه كه روزه مى‏گيرى بايد چشم و گوش و مو و پوست تو هم روزه‏دار باشند.«يعنى از گناهان پرهيز كند.»

اذا صمت فليصم سمعك و بصرك و شعرك و جلدك؛

به خدا سوگند - سوگندي كه در آن مشيت خدا را مستثني مي كنم - نفس خود را چنان رياضت و پرورش دهم كه به گرده ناني اگر بتواند به دست آورد شاد گردد و به نان و نمك بسازد.

و أيمن الله - يمينا أستثني فيها بمشيئة الله - لاروضن نفسي رياضة تهش معها إلي القرص إذا قدرت عليه مطعوما، وتقنع بالملح مأدوما.

هر كس روزه دارى را افطار دهد، براى او هم مثل اجر روزه دار است.

من فطر صائما فله مثل اجره؛

روزه براى من است و من پاداش آن را می دهم.

الصوم لى و انا اجزى به؛

عزت مومن، در بی نیازیش از مردم است و آزادگی و عزت در قناعت نهفته است.

عِزُّ المُؤمِنِ اِستِغناؤُهُ عَنِ النّاسِ وَ فِي القِناعَةِ الحُرّيَّةُ وَ العِزُّ.

كسي كه متصفت به پاكدامني است، از لغزشها مصون ميماند.

مَنْ اُلْهِمَ الْعِصْمَةَ أمِنَ الزَّلَلَ.

خوشا به حال کسی که به حضور قائم از اهل بیت من برسد و حال آنکه پیش از قیام او نیز، پیرو او باشد، آن که با دوست او دوست و با دشمن او دشمن و با رهبران قبل از او دوست، اینان دوستان و رفقای منند . . .

طوبي لمن ادرك قائم اهل بيتي و هو مقتد به قبل قيامه، يتولي وليه و يتبرا من عدوه و يتولي الائمة الهادية من قبله، اولئك رفقايي و ذوو ودي و مودتي و اكرم امتي علي‏.