خداوند، مؤمنان را از خاک بهشت آفرید و از روح خود در آنان دمید، از این رو مؤمن با مؤمن، برادر پدر و مادری است پس هرگاه که به یکی از آنان در دیاری اندوهی برسد، دیگری هم در غم او اندوهگین می‏شود

إن الله عزو جل خلق المؤمنين من طينة الجنان و أجري فيهم من ريح روحه فلذلك المؤمن أخو المؤمن لأبيه و أمه فإذا أصاب روحا من تلك الأرواح في بلد من البلدان حزن، حزنت هذه لأنها منها

كسي كه از دادن زكات امتناع كند، ماري بر او مسلط خواهد شد كه از مغز او تغذيه مي كند.

مانِعُ الزَّكاةِ يُطَوَّقُ بِحَيَّةٍ تَأكُلُ مِنْ دِماغِهِ

در شب معراج، مرداني را ديدم كه لبهايشان را با قيچي هايي از آتش مي چيدند. پرسيدند: آن ها چه كساني بودند؟ فرمود: كساني كه غيبت مردم مي كنند.

رأيتُ ليلةَ الإسراءِ رجالاً تُقرَضُ شِفاهُهُم، بمقاريضَ مِن نارٍ. قيل: مَن هُم؟ قال: الذينَ يَغتابونَ الناسَ.

ملاقات و ديدار با دوستان و برادران ، موجب صفاي دل و نورانيّت آن مي گردد و سبب شكوفائي عقل و درايت خواهد گشت، گرچه در مدّت زماني كوتاه انجام پذيرد.

مُلاقاةُ الاْخوانِ نَشْرَةٌ، وَ تَلْقيحٌ لِلْعَقْلِ وَ إنْ كانَ نَزْراً قَليلا.

رسول اكرم - صلي الله عليه و آله - مردم را به نماز دعوت كرد و حضرت حسن - عليه السلام - طفل خردسال صديقه اطهر نيز با آن‌ حضرت بود. پيغمبر طفل را كنار خود نشاند و به نماز ايستاد. يكي از سجده‌هاي نماز را خيلي طول داد. (راوي حديث مي‌گويد: ) من سر از سجده برداشتم، ديدم حضرت حسن - عليه السلام - از جاي خود برخاسته و روي كتف پيغمبر نشسته است. وقتي نماز تمام شد مأمومين گفتند: يا رسول الله چنين سجده‌اي از شما نديده بوديم، گمان كرديم وحي به شما رسيده است. پيامبر اكرم - صلي الله عليه و آله - فرمود: وحي نرسيده بود، فرزندم حسن در حال سجده بر دوشم سوار شد، نخواستم تعجيل كنم و كودك را به زمين بگذارم، آن قدر صبر كردم تا خودش از كتفم پائين آمد.

دَعِيَ رسول الله - صَلَّي اللهُ عَلَيْهِ وَ آلِه - اِلي صَلوةٍ وَ الْحَسَنُ‌ - عَلَيْهِ السَّلامُ - مُتَعَلِّقُ بِه فَوَضَعَهُ ... .

شايسته نيست آدمي به جد يا به شوخي دروغ بگويد و شايسته نيست كسي به فرزند خود وعده‌اي بدهد و به‌ آن وفا ننمايد.

لايَصْلَحُ الْكِذْبُ جِدٌّ وَ لاهَزْلٌ وَ لا اَنْ يَعِدَ اَحَدُكُمْ صَبِيَّهُ ثُمَّ لايَفِيَ لَهُ.

زمین کربلا، در روز رستاخیز، چون ستاره مرواریدی می‏ درخشد و ندا در می‏ دهد که‏ من زمین مقدس خدایم، زمین پاک و مبارکی که پیشوای شهیدان و سالار جوانان بهشت را در بر گرفته است.

تزهر أرض كربلا يوم القيامة كالكوكب الدري و تنادي أنا أرض الله المقدسة الطيبة المباركة التي تضمنت سيد الشهداء و سيد شباب اهل الجنة.

آگاه باشيد كه با تقواست كه نيش (زهر آلود) گناهان كنده مي شود.

الا و بالتّقوي تُقطعُ حُمَةُ الخطايا.

هنگامي که مصيبتي كه بر انسان وارد مي شود اگر صبر كند، تنها يك ناراحتي خواهد داشت، اما اگر جزع و فرياد كند، دو ناراحتي خواهد داشت.

المصيبةُ للصّابِرِ واحِدةٌ و للجازِعِ اِثنتان.

وقتى با کسى دوست شدى با او مجادله و رقابت مکن و بر او برترى مجو و از هیچ کس در باره او چیزى مپرس چون ممکن است به یکى از دشمنان او بر خورى و درباره وى سخن به خطا گوید و میان شما را تفرقه اندازد.

إذا أحببت رجلا فلا تماره و لا تجاره و لا تشارّه و لا تسئل عنه أحدا فعسى أن توافی له عدوّا فیخبرک بما لیس فیه فیفرّق ما بینک و بینه؛

وقتى در برادر خود سه صفت دیدى بدو امیدوار باش، حیا و امانت و راستى و اگر این صفات را ندارد از او امیدى نداشته باش.

إذا رأیت من أخیک ثلاث خصال فارجه: الحیاء و الأمانه و الصّدق و إذا لم ترها فلا ترجه؛

از حضرت پرسیده شده بزرگواری چیست؟ فرمودند: احسان‏ به قبیله و تبار و تحمل خسارت و جرم آنها

فما الشرف؟ قال‏ عليه السلام: اصطناع العشيرة و حمل الجريرة

نماز مايه تقرب هر پرهيزكاري (به خداوند) است.

الصَّلاةُ قُربانُ كلِّ تقيٍّ.

تو را به تقواي الهي سفارش مي كنم؛ زيرا كه آن باعث رهايي از نابودي و سود بردن در بازگشت گاه (آخرت) است.

اوصيك بتقوي الله فانِّ فيها السلامة من التلف و الغَنيمَه في المنقلب.

حيا زينت اسلام است.

اَلحَياءُ زينَةُ الاسلامِ؛