کور آن نیست که چشمش نابینا باشد بلکه کور (واقعی) آن کسی است که دیده بصیرتش نبیند.

لیسَ الأعمی مَن یَعْمی بَصرُهُ، إنَّما الأعمی مَن تَعْمی بَصیرتُهُ.

مردگانتان را که در قبرها آرمیده اند از یاد نبرید. مردگان شما امید احسان شما را دارند. مردگان شما زندانی هستند و به کارهای نیک شما رغبت دارند. آنها خود، قدرت انجام کاری را ندارند، شما صدقه و دعائی به آنها هدیه کنید.

دوستى و محبّت را از دل‏ها بپرسید که دل‏ها گواهانى هستند که رشوه نمى‏پذیرند .

سَلُوا القُلُوبَ عَنِ المَوَدّاتِ فَإنَّها شَواهِدُ لا تَقبَلُ الرُّشا ؛

خداوند توبه بنده اش را مي پذيرد تا زماني كه نَفَس به حنجره اش نرسد (قبل ازمرگ).

انّ اللهَ عزَّوجلَّ يقبَلُ توبةَ العبدِ ما َلمْ يُغَرْ غِرْ.

خداوند در زمان غيبت عمر او را طولاني مي گرداند سپس او را با قدرت خود به صورت جواني كه سنش كمتر از چهل سال است ظاهر مي كند تا همه بدانند خداوند بر هر چيزي تواناست.

يُطيلُ الله عُمرَهُ في غَيبَةٍ ثُمَّ يُظهِرُهُ بِقُدرَتِهِ في صُورَةِ شابٍ ابنِ دونَ اربعين سنةٍ ذلك لِيُعلَم اَنَّ اللهَ علي كل شيءٍ قدير.

البته منافق به چيزي كه مومنان با آن به خوشبختي رسيده اند رغبت نمي كند و خوشبخت كسي است كه با پند تقوي، پند مي پذيرد؛ گر چه مقصود از موعظه ديگري باشد.

فإن المُنافِقَ لا يَرغَبُ فيما قَد سَعِدَ بِه المُؤمِنوُن و السَعيدُ يتَّعِظُ بَمَوعِظَة التَقوي و إن كانَ يُرادُ بالمَوْعَظَةِ غيرُه.

خداوند از توبه بنده اش بیش از عقیمی که صاحب فرزند شود و گم کرده ای که گمشده اش را پیدا می کند خوشحال می شود.

أللهُ أفرَحُ بِتَوبَةِ العَبدِ مِنَ العَقیمِ الوالِدِ وَ مِنَ الضّالِّ الواجِدِ.

سيره (امام) علي بن الحسين اين بود كه هنگامي که يکي از دامادهاي او (شوهر دختر يا شوهر خواهر او)، بر او وارد مي شد، امام عباي خود را بر زمين پهن مي نمود و وي را بر آن مي نشاند، سپس مي فرمود: آفرين بر کسي که مخارج ناموس مرا مي پردازد و او را حفظ مي كند.

کان علي بن الحسين اذا اتاهُ ختنُهُ علي ابنتهِ او علي اختِهِ، بَسَطَ له ردائُه ثم اجلسَهُ ثم يقول: مرحباً بمن کفي المؤنةَ و سَتَرَ العورة.

خداوند يكتا است و براي او مثل و مانندي نيست.

هو واحدٌ لَيْسَ لَهُ في الاَشْياءِ شَبَه ... .

مهدي كه از فرزندان من است، قيام مي كند در حالي كه خداوند يك شبه امر قيام او را اصلاح مي كند پس زمين را همانگونه كه پر از ظلم و ستم شده، پر از عدل و داد مي كند.

يَخرُجُ المهدي مِن وُلدي يَصلحُ اللهُ تعالي امره في لَيلَةٍ فيملأ الارضَ عدلاً كما مُلِئَت جوراً.

ضرر زدن به (وارث) در وصيت از گناهان کبيره است.

الإضرار في الوصية من الکبائر.

همانا قائم زماني كه در مكه قيام كرد و خواست به سوي كوفه حركت كند، مناديش ندا مي دهد. «آگاه باشيد هيچ كس از شما غذا و نوشيدني حمل نكند» و حضرت، سنگ موسي بن عمران را همراه خود دارند و آن بار شتري است، پس در هيچ جاي فرود نمي آيند مگر اينكه چشمه اي از آن مي جوشد، پس هر كس گرسنه يا تشنه باشد سير مي شود و اين توشه آنها تا نجف است.

انّ القائمَ اذا قام بمكةَ و ارادَ أن يَتَوَجَّهَ الي الكوفةِ نادَي مُناديهِ الا لا يحملْ احدٌ منكم ... .

ستايش خداوندي را سزاست كه حواس او را درك نكنند و مكان ها او را در برنگيرند، ديدگان او را ننگرند و پوشش ها او را پنهان نتوانند كرد.

الْحَمدُ لِلِّهِ الَّذِي لا تُدْرِكُهُ الشَّواهِدُ و لا تَحْوِيهِ الْمَشاهِدُ و لا تَراهُ النَّواظِرُ ... .

هر كس در كفر دشمنان ما و كسانی كه به ما ظلم كردند شك داشته باشد، خودش كافر است.

من شك في كفر اعدائنا و الظالمين لنا فهو كافر؛‌

خداي متعال يک سوم اموال شما را در هنگام وفاتتان به شما صدقه داده است تا بدين وسيله بر اعمال شما بيفزايد.

إن الله تعالي تصدق عليکم عند وفاتکم بثلث أموالکم زيادة لکم في أعمالکم.