كسى كه موفق به پيدا كردن راه راست خود گردد، براى معاد خويش توشه برگيرد.

من وفّق لرشادة تزوّد لمعاده.

كسى كه بر ادب خداى تعالى اصلاح نشود (و به دستورات الهى عمل نكند) بر ادب خود (كه آن را ادب پندارد) اصلاح نگردد.

من لم يصلح على ادب اللَّه لم يصلح على ادب نفسه.

07 بپرداز امانت را هر گاه امانتى نزد تو نهادند، و اگر امانتى به كسى دادى او را متّهم مكن، كه به راستى ايمان ندارد كسى كه امانت ندارد.

ادّ الامانة اذا ائتمنت و لا تتّهم غيرك إذا ائتمنته، فانّه لا ايمان لمن لا امانة له.

كسى كه باطل را يارى دهد، زيان كرده است.

من نصر الباطل خسر.

كسى كه يقين به معاد دارد توشه بسيار برگيرد.

من أيقن بالمعاد استكثر من الزّاد.

كسى كه شيفته ادب گردد خود را آراسته است.

من استهتر بالادب فقد زان نفسه.

هر گاه امانتى به تو سپردند آن را باز ده، و خيانت مكن با كسى كه به تو خيانت كند.

ادّ الامانة الى من ائتمنك و لا تخن من خانك.

كسى كه بر مركب باطل سوار شود پشيمان گردد.

من ركب الباطل ندم.

كسى كه فساد و تباهى او را شاد گرداند، معاد و روز واپسين او را بدحال كند.

من سرّه الفساد ساءه المعاد.

براى عقل، ادب همدم خوبى است.

نعم قرين العقل الادب.

امانتدارى و وفا، درستى و صداقت كردار است، و دروغ و افتراء (تهمت) خيانت گفتار.

الامانة و الوفاء صدق الأفعال و الكذب و الافتراء خيانة الأقوال.

كسى كه بر مركب باطل سوار شود، آن مركب او را به هلاكت اندازد.

من ركب الباطل أهلكه مركبه.

به راستى كه آدمى بر آنچه از پيش فرستاده در آيد، و بر آنچه بر جاى نهاده پشيمان است.

إنّ المرء على ما قدّم قادم و على ما خلّف نادم.

ادب نيكو، نسب خوبى است.

نعم النسب حسن الادب.

ايمان ندارد كسى كه امانتدار نيست.

لا ايمان لمن لا امانة له.