اي مردم ! بر شما باد به صبر و شكيبائي، همانا كسي كه صبر نداشته باشد، دين نخواهد داشت.

ايّها النّاس عليكم بالصّبر، فاِنَّهُ لا دينَ لِمَنْ لا صبرَ لهُ.

صبرو بردباري سپري در برابر فقر و تنگدستي است.

الصّبرُ جنَّةٌ من الفاقَةِ.

ما و شيعيان ما، اصحاب يمين (اهل بهشت) مي باشيم.

نَحْنُ وَ شِيعَتُنا إصْحابُ الْيَمِينِ.

زكات را بپردازيد، پس اگر اين كار را نكرديد، گرفتار قحطي مي شويد

اتُو الزَّكاةَ، فاِذا لَمْ يَفْعَلُو ذلك اِبْتَلُو بِالْقَحْطِ.

اي مردم، تقوا پيشه كنيد، تقوا پيشه كنيد، به ياد قيامت باشيد چنانچه خداوند فرمود: البته كه زلزله قيامت چيزي بس عظيم است.

معاشر الناس، التقوي، التقوي، احذَروُا الساعةَ كما قالَ الله: اِنّ زلزلة الساعة شيءٌ عظيم.

غيبت كردن، دين مرد مسلمان را زودتر از بين مي برد تا بيماري خوره در درون او.

الغيبةُ أسرعُ في دينِ الرَّجلِ المسلمِ مِنَ الآكلة في جَوفِه.

فرزندان خود را بسيار ببوسيد زيرا براي شما در هر بوسيدن درجه‌اي است.

اَكثِرُوا مِنْ قُبْلَةِ اَوْلادِكُمْ فَاِنَّ لَكُمْ بِكُلِّ قُبْلَةٍ دَرَجَةً.

رسول خدا(صلى الله علیه وآله) به على (علیه السلام) وصیت نمود: اى على ! در این دنیا سه چیز براى مؤ من سرور آفرین است : 1 – دیدار برادران دینى ؛ 2 – افطار روزه دار در پایان روزه ؛ 3 – عبادت در ساعات آخر شب .

یا على ! ثلاث فرحات للمؤ من فى الدنیاء لقاء الاخوان ، و الافطار من الصیام ، و التهجد من آخر اللیل

در سفارشي به ابوذر فرمود؛ اي ابوذر به عمل با تقوا بيشتر اهتمام داشته باش تا به نفس عمل.

في وصيته لابي ذرٍّ، يا اباذر كُنْ للعمل بالتّقوي أشَدُّ اهتماماً مِنكَ بالعمل.

به خدا قسم سه چيز حق است: هيچ ثروتى بر اثر پرداخت صدقه و زكات كم نشد، در حق هيچ كس ستمى نشد كه بتواند تلافى كند، اما خويشتندارى نمود مگر اين كه خداوند بجاى آن به او عزت بخشيد و هيچ بنده‏اى درِ خواهشى را به روى خود نگشود مگر اين كه درى از فقر به رويش باز شد.

ثَلاثَةٌ اُقسِمُ بِاللّه‏ِ أَنَّهَا الحَقُّ ما نَقَصَ مالٌ مِن صَدَقَةٍ وَلازَكاةٍ وَلاظُلِمَ أَحَدٌ بِظَلامَةٍ فَقَدَرَ أَن يُكافِئَ بِها فَكَظَمَها إِلاّ أَبدَ لَهُ اللّه‏ُ مَكانَها عِزّا وَلا فَتَحَ عَبدٌ عَلى نَفسِهِ بابَ مَسأَلَةٍ إِلاّ فُتِحَ عَلَيهِ بابُ فَقرٍ؛

کسی که پدر و مادر خویش را غمگین سازد عاق والدین شده است

من احزن والديه فقد عقهما

اگر قرار بود دستور دهم کسي در برابر کسي سجده کند، به زن دستور مي دادم تا براي شوهرش سجده کند.

لَو أمَرتُ أحَداً أن يَسجُدَ لأِحَدٍ لأَمَرتُ المَرأةَ أن تَسجُدَ لِزَوجِها.

واي بر زني که شوهرش را ناراحت کند و خوشا به حال زني که شوهرش از او راضي باشد.

ويل لامرأة أغضبت زوجها، و طوبي لامرأة رضي عنها زوجها.

روزه‏دارى كه زبان و گوش و چشم و جوارح خود را حفظ نكرده روزه‏اش به چه كارش خواهد آمد

ما يصنع الصائم بصيامه اذا لم يصن لسانه و سمعه و بصره و جوارحه؛

ريشه عقل، قدرت است و ميوه آن شادي.

اَصْلُ الْعَقْلِ القُدَرةُ وَ ثَمَرَتُها السُّرورُ.